تبلیغات
ابرمیم - مطالب ابر فیلم

ابرمیم

سیاهه‌های و بافته‌های مجید ابراهیمیان

شنبه 18 فروردین 1397

این قاعده «حب الشیء یعمی و یصم[1]» است. فاصله معاند و مدافع بودن محمدحسین مهدویان یک مو هم نیست برای جماعتی که حرف روشن او را از ساخته‌اش درنمی‌یابند و برایش هورا می‌کشند. البته که مقصود نهایی نه غیرت است، نه غیرش. غرض این بود که میان این رفتارهای زرد، خیلی رو به لاتاری بیاورند و بفروشد که غرض حاصل شد. تحلیل این رفتارها بماند برای پژوهندگان، خوبی‌اش این است که درک سر و ته یک کرباس بودن ساده‌تر شد. فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید و این کارگردان هم سر از جاهای دیگر درآورد، نگویند خطش عوض شد و فلان و بهمان! ما هم گلویمان را برای چه پاره کنیم؟ «یمحق الباطل بترک ذکره[2]» را باید بیشتر رعایت کرد.



[1]  دوست داشتن چیزی انسان را نسبت به آن کر و کور می‌کند.

[2]  باطل را با یاد نکردن به محاق ببر.

  • نظرات() 
  • جمعه 10 فروردین 1397


    باید واقعیت را گفت تا فردا روزی که مخاطب‌مان خودش با عین مطلب روبرو شد، ما را دور از انصاف نبیند و از ما رو نگیرد. خدا را هم خوش نمی‌آید برای خوش‌آمد این و آن یا هر مسئله دیگری، حق را نگوییم.

    عزیزی دو مطلب راجع به آخرین ساخته آقای حاتمی‌کیا به بنده گفت که بد ندیدم اینجا هم بیاید. اولینش راجع به زنان بود. اینکه وجه غالب زنان رزمندگان مدافع حرم، حامی و مشوق آنان برای این کار بوده و هستند. خانواده‌های این افراد به‌گرمی پشت و پناه این مردان و خانواده آنان هستند. حتی دخترانی در اطراف ما هستند که خواهان مردان شهادت‌طلب مدافع حرم هستند و گفته‌اند تنها اینگونه افراد را برای ازدواج پیشنهاد بدهید. واقعیت این است که وجه غالب این رزمندگان چنین خانواده‌هایی دارند که در فیلم مخالف این مطلب دیده شد. البته می‌توان بر حاتمی‌کیا خرده نگرفت بابت استفاده از این تصویر برای نشان دادن موج مخالفتی که در کشور هست، اما مگر این مخالفت غالب مردم است که از آن‌سوی ماجرا حتی خبری هم نیست؟

    نکته دوم زنان داعشی است. اگر واقعیت زنان داعشی به تصویر کشیده شود، برخی مسائل حل می‌شود. واقعیت آن است که این زنان، از قلب اروپا و امریکا برای فحشا و تفریح نیامده‌اند. چنین کالایی در دیار خودشان یافتنی است و نیازی به چنین مخاطراتی نیست. آنان در فقر معنویت، از سر اعتقاد و نیاز به معنویت است که فریب تشبه به حق دواعش را خورده و از عمل جهاد نکاح راضی و خرسندند. مصاحبه‌هایی نیز از این زنان موجود است که مؤید این مطلب است. در به وقت شام این مسئله تقریباً خوب بیان شده بود. زنی را دیدیم که با اعتقاد راسخ، از گذشته فاسدش کنده بود و می‌خواست با انتحار، آینده‌اش را روشن کند. هرچند در ظاهر خبری از جهاد نکاح نبود.

    مطلب نهایی که فیلم ادعایی در مورد آن نداشت، ظاهرسازی شخص ابوبکر البغدادی بود. این‌چنین رایج است که او و داعشیان به اهل‌بیت علیهم‌السلام بی‌احترامی می‌کنند. این را بگذارید در کنار ادامه نام ابوبکر البغدادی الحسینی الهاشمی القرشی و این تناقض را حل کنید. آنان قریشی و علوی بودن خلیفه اسلامی را با این نامگذاری پذیرفته‌اند، اگرچه این پوششی بیش نیست و تخریب مزار منتسب به اهل‌بیت علیهم‌السلام نقض این مطلب است. درواقع آنان نیز دانسته‌اند که باید پرچم را به نام حضرات بلند کنند و مانند بسیاری از قیام‌های تاریخ، سرآخر به نام خود مصادره کنند. به این‌ها کاری ندارم. تنها حرف این است که واقعیت را تا جای ممکن، با رعایت انصاف بگوییم.


  • نظرات() 
  • پنجشنبه 2 فروردین 1397

     
    سوژه‌ای سخت، به‌روز، پرمدعی و منتقددار که رفتن به سراغش از هر کسی برنمی‌آید. حاتمی‌کیا زحمت بسیاری برای نمایش دردهایش متقبل می‌شود. برای نخستین بار جبهه‌های گوناگون معارض دولت سوریه، بر پردۀ سینمای ایران آمد. فیلم پاسخی به این پرسش است که مسئلۀ ایرانیان و نوع انسان با تفکر داعشی چیست و مقابله با آن چه لزومی دارد.
    مرزگذاری میان جبهه‌های گوناگون اشرار حمله‌ور به سوریه، از خوبی‌های فیلم است. با تعلیق‌ها و تصمیم‌های نفس‌گیرش مخاطب میخ‌کوب می‌شود و با جامعیت و ساده‌سازی مفاهیمش تفسیر سیاسی روز را می‌آموزاند. نگاه فراملی فیلم، ملیت و وطن را نیز شامل می‌شود و ضرورت دفاع در برابر توحش عریان اسلام‌هراسی را به‌خوبی تذکر می‌دهد. به وقت شام درس‌های دشوار سیاسی را به‌سادگی آموزش داد، حد جدیدی از هنر فیلمسازی در ایران را بر جای گذاشت و با بیان روشن و هنرمندانۀ خود مخاطبان فیلمش را تا آن‌سوی مرزهای کشور گسترده کرد.


  • نظرات() 
  • چهارشنبه 1 فروردین 1397

    خنده فرع بر کمدی است؛ خنده‌ای برای اصلاح، نه لودگی. مصادره با رد کردن اغلب خط قرمزها و تلاش برای ایجاد موقعیت‌های طنز به هر قیمتی، نشان می‌دهد پای‌بندی خاصی به آرمان کمدی ندارد و صرفاً می‌خواهد بخنداند. اینجا کمدی موقعیت اصل می‌شود و فیلمنامه موضوعیتی ندارد. گذر از خطوط قرمز جنسی و سیاسی نیز مانند فیلمنامه ابزاری کاربردی جهت القای حس خنده در مخاطب است.

    از نکات مثبت فیلم یکی ایرانیان خارج‌نشینی است که با القای رسانه‌ها تصور نادرستی از کشور دارند و دست به کارهای خنده‌داری می‌زنند، و دیگر ترسیم شخصیت‌های خیانت‌کاری که از ابتدا نیز در خط درستی نبوده‌اند و با چسباندن خود به تقدس‌ها، هدفی جز رسیدن به امیال نفسانی‌شان ندارند. موسیقی‌های تند و خارج از عرف، نمایش مشروبات الکلی و خوانندگی و رقص زن هیچ‌یک شایستۀ سینمای ایران نیستند. نود دقیقه خنده که کاش با قلقلک نفس‌مان همراه نبود و خندیدن نه هدف، که وسیلۀ تذکر خطاهای‌مان بود.

     

    نقد کامل

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 1 فروردین 1397

    لاتاری روایتی از عشقی نوجوانانه است و گره به مسائل حاکمیتی و نمایاندن دوگانۀ به‌اصطلاح افراطی و معتدل در جریان انقلاب اسلامی می‌خورد. فیلم با طرح درست مسئلۀ غیرت، نیمی از راه را خوب پیش می‌رود. ولی در جهانی نمایشی مهدویان، راه حل‌ها محدود است و اغلب به فاجعه می‌انجامد. ایرانِ لاتاری در تمام مسائل خانوادگی، اجتماعی و سیاسی‌اش به بن‌بست خورده و فرار تنها مجال ممکن نسل جدید است.

    سیمای جریان دینی داخلی در فیلم، در جهان نامی جز این ندارد: داعش؛ چهره‌ای تندرو، بی‌منطق و تروریست. با چنین وصفی، هواداری نیروهای انقلابی از این گونۀ سینما جای تأمل دارد. مهدویان با شلوغ‌کاری‌های حرفه‌ای‌اش، مخاطبان را گیج کرده و با قلقلک نقاط حساس بدنۀ جامعه، حرف ناصواب خود را در پوششی جذاب به دیگران پذیرانده است. لاتاری با چهره‌ای آراسته، برای مسئله‌ای درست، راه حلی نامناسب معرفی می‌کند و با ژستی بی‌طرفانه قضاوت خود را به مخاطب القا می‌کند.

     

    نقد کامل


  • نظرات() 
  • سه شنبه 22 اسفند 1396

    جشنوارۀ 36 واقعاً با قبلی‌ها متفاوت بود. موضوعات متفاوت و خوبی در آن حضور داشت. از درونی‌ترین مسائل انسانی مانند ترس و تنهایی، تا موضوعات خانوادگی و معضلات اجتماعی مثل اعتیاد، طلاق، خشونت و شغل زنان، و حتی مسئله‌های سیاسی و برون‌مرزی همچون داعش و عرب‌های حاشیۀ خلیج فارس در جشنواره پررنگ حاضر شدند.

    اما آنچه این دوره را متمایز می‌کرد، تمرکز خاصی بود که بر سینمای مقاومت صورت گرفت. بخشی از این پرداخت ناشی از سرمایه‌گذاری سازمانی بر آن بود. ولی این پرداخت نشان داد سینمای مقاومت، چه دفاع مقدس چه جبهه سوریه، هنوز هم ظرفیت‌های بسیار بالایی برای سینمای ایران دارد. استقبال مردم از این فیلم‌ها نیز نشانگر در جریان بودن گفتمان مقاومت، بر خلاف شعارهایی که علیه آن مطرح می‌شود، در میان اجتماع است.

  • نظرات() 
  • یکشنبه 20 اسفند 1396

     

    جای تأسف است، برای خودم بیشتر از هر کسی البته، که باز گوش به حرف این و آن دادم و فاصلۀ حق و باطل را رعایت نکردم. خبرگزاری‌ها نوشته بودند راجع به یک شهید بهایی‌مذهب است. بنده نیز حماقتی را که از آن فراری‌ام مرتکب شدم و همان جملات را برای بقیه بلغور کردم. بسیار برای خودم متأسفم.

    دیشب همراه دوست منتقد و آگاهم، علی کرمی، در باغ کتاب تهران این فیلم را دیدم. نشده بود که در جشنواره تماشایش کنیم. سالنی مجلل و شلوغ، مملو از خانواده‌های ظاهراً مذهبی که در پایان فیلم نیز دستی به افتخارش نزدند. که تشویق هم داشت حتی. هرچند شخصاً دست‌زن نیستم! نقدها به کنار، فیلم خوش‌تصویر و مناسبی بود.

    با دو چشمان خویشتن دیدم که شهید این فیلم زردشتی بود. از فشاری که بر روانم وارد شد، فقط بی‌اختیار لبخند می‌زدم. واقعاً یافتن مفری برای امان‌یابی از رسانه‌ها و جماعتی که زیر علم و کتل‌شان بی‌خبر سینه‌زن‌اند، کار آسانی نیست. به خدا پناه می‌‎برم از شرّ نفسم.

     

  • نظرات() 

  • آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :

    اَبر برچسبها